Eriophorum vaginatum, Larix decidua, Salix caprea, Corylus avellana, Populus tremula… Czyli po prostu wełnianka, modrzew, wierzba, leszczyna i osika. Choć nie nazwalibyśmy ich “kwiatami”, to właśnie one pierwsze kwitną na wiosnę i zaczynają rozsiewać swój pyłek.
Polskiemu odbiorcy doskonale znane są obrazy afrykańskich bąkojadów żerujących na grzbietach bawołów. Ale bardziej swojskie gatunki także korzystają z obfitości owadów przyciąganych przez duże ssaki. W pobliżu krów i koni chętnie żerują jaskółki, lelki i pliszki siwe (na zdjęciu).
Choć młoda kukułka nie jest zbyt podobna do pisklęcia trzcinniczka, w którego gnieździe się wychowuje, to jaskrawopomarańczowe wnętrze jej dzioba stanowi tak silną podnietę dla przybranych rodziców, że uwijają się oni jak w ukropie, by wykarmić darmozjada. Trzcinniczek jest gatunkiem najczęściej padającym ofiarą pasożytnictwa lęgowego kukułek, ale ptaki te składają swe jaja także do gniazd pokrzewek, pliszek, kopciuszków i rudzików.
Ta modraszka jest jednym z 80 tysięcy corocznie obrączkowanych w Polsce ptaków. Na aluminiowym pierścieniu wyryty jest skrócony adres centrali obrączkarskiej oraz niepowtarzalny kod literowo-cyfrowy pozwalający zidentyfikować ptaka przy powtórnym schwytaniu. Do naukowców jednak trafiają informacje powrotne o losie zaledwie co dziesiątego oznakowanego osobnika.
Kapturka karmi swe pisklę gąsienicą piędzika przedzimka. Większość ptaków to oportuniści pokarmowi. Żywią się tym pokarmem, który akurat jest najbardziej dostępny. Podczas masowego pojawu, szkodniki takie jak piędzik mogą stanowić prawie 100% ich diety.
Przeszło 300 razy dziennie, czyli przeciętnie co trzy minuty, rodzice szpaka powracają do gniazda z pokarmem dla swoich młodych. Szpaki bardzo chętnie gniazdują w pobliżu człowieka. Wystarczy wywiesić im w ogrodzie skrzynkę lęgową.
Czyż i dzwoniec walczą o pierwszeństwo w przydomowym karmniku. Nie ma przekonywujących dowodów, że zimowe dokarmianie znacząco zwiększa przeżywalność ptaków. Wiele osobników jednak tak bardzo przyzwyczaja się do żywności dostarczanej przez człowieka, że zachowują się zupełnie inaczej niż ich kuzyni, bazujący wyłącznie na „dzikim” pokarmie.
Wróble nie potrafią chodzić. Poruszają się po ziemi drobnymi podskokami. Czyni tak zresztą zdecydowana większość drobnych ptaków, zwłaszcza gatunki małe i krótkonogie. Jednak nie ma tu reguły. Kos na przykład przemieszcza się skokami, mimo że zdecydowanie mniejsza od niego pliszka – chodzi, a nawet biega.
Pisklęta większości ptaków zmuszone są do opuszczenia gniazda, gdy już się w nim nie mieszczą. Ich pióra nie są wówczas na tyle wyrośnięte, by pozwolić na swobodny lot. Przez pewien czas takie „podloty” muszą więc być karmione przez rodziców. Na zdjęciu srokosz dzielący się ze swym młodym kawałkiem upolowanej ryjówki.